آمار رسوایی در بوهم (۴) - باغ مخفی
X
تبلیغات
رایتل
زمان ثبت : چهارشنبه 29 اسفند‌ماه سال 1386 در ساعت 10:56 ب.ظ
نویسنده : علی محمد طباطبایی
عنوان : رسوایی در بوهم (۴)

سر آرتور کانن دویل

بخش چهارم و پایانی

برگردان علی محمد طباطبایی

 

 

 

 

او گفت: « شما کار خود را بسیار عالی انجام دادید دکتر. بهتر از آن نمی شد. ما بالاخره موفق شدیم ».

« آیا عکس را به دست آوردید؟ ».

« اکنون می دانم که جایش کجاست ».

« و چگونه آن را پیدا کردید؟ ».

« همانگونه که به شما گفتم خود او جایش را به من نشان داد ».

« من هنوز هم متوجه نیستم ».

او در حالی که می خندید گفت: « نمی خواهم از آن یک راز بسازم. موضوع بسیار ساده بود. شما البته متوجه شدید که همه ی آنها در خیابان همدست ما بودند. تمامی آنها برای امشب استخدام شده بودند ». 

« من حدس می زدم ».

« هنگامی که آن جاروجنجال به راه افتاد من کمی رنگ قرمز کف دست خود داشتم. من با عجله خود را داخل آنها کردم، به زمین افتادم، دست خود را به صورتم مالیدم و تبدیل به یک صحنه ی تماشایی ترحم برانگیز شدم. این یک حقه ی قدیمی است ».

« به این نکته هم پی برده بودم ».

« آنها سپس مرا به داخل بردند. او مجبور بود که چنین اجازه ای بدهد. چه کار دیگری می توانست بکند؟ اتاق نشیمن درست همانجایی بود که من بیشترین سوء ظن را داشتم. آن عکس یا می بایست در آنجا می بود یا در اتاق خواب او و من می خواستم به این موضوع پی ببرم.  آنها مرا بر روی یک کاناپه قرار دادند. من جوری وانمود کردم که گویی نفسم بند آمده است و آنها مجبور به بازکردن پنجره شدند و شما فرصت خود را به دست آوردید ».

« اما همه ی این ها چه کمکی به شما کرد؟ ».

« همه ی آنها بسیار مهم بودند. وقتی زنی گمان می برد که خانه او در معرض خطر آتش سوزی قرار گرفته غریزه به او می گوید که بلافاصله به طرف چیزی عجله کند که از بقیه برایش ارزشمند تر است. این یک انگیزه شدیداً مقاومت ناپذیر است که من بیشتر از یک بار از آن استفاده کرده ام. در قضیه ی رسوایی تعویض دارلینگتون به من کمک بسیار نمود و همینطور در ماجرای قصر آرنسوورث. یک زن متاهل محکم کودک خود را می چسبد و یک زن مجرد به طرف جعبه ی جواهرات خود می رود. دیگر اکنون برای من روشن شده بود که تازه بانوی ما هیچ چیز پرارزش تری از آنچه ما در جستجوی آن بودیم در خانه ندارد. او می بایست برای درامنیت قرار دادن آن عجله به خرج دهد. هشدار آتش به طور قابل تحسینی منظور مرا برآورده ساخت. دود و فریادها برای به لرزه درآوردن اعصابی از جنس پولاد نیز کافی بودند. او به نحو بسیار عالی واکنش نشان داد. آن عکس در یک محفظه پشت یک تابلوی متحرک است، درست در بالای دسته ی زنگ دست راستی. او بلافاصله خود را به آنجا رساند و من آن عکس را هنگامی که او تا نیمه آن را بیرون آورده بود دیدم. هنگامی که من فریاد زدم که هشدار « آتش » اشتباهی است او دوباره آن را در جای خود گذارد، نگاهی به آن بمب دودزا انداخت و به سرعت از اتاق بیرون رفت و من او را بعد از آن دیگر ندیدم. من از جای خود بلند شدم، عذر خواهی نموده و از خانه خارج شدم. چیزی نمانده بود که تلاشی برای به دست آوردن آن عکس به خرج دهم، اما کالسکه چی به داخل اتاق آمد و مرا موشکافانه زیر نظر گرفت. به این ترتیب منتظر شدن به نظر مطمئن تر می آمد. عجولانه عمل کردن می تواند تمام نقشه ها را بر هم بزند ».

من پرسیدم: « و حالا؟ ».

« جستجوی ما عملاً پایان یافته است. من فردا با شاه صحبت خواهم کرد و شما هم اگر مایل باشید        می توانید همراه من بیائید. ما به اتاق نشیمن آن بانوی محترم راهنمایی می شویم تا در انتظار او بمانیم. اما هنگامی که او بیاید احتمالاً نه اثری از ما خواهد دید و نه از آن عکس. این که شاه با دستان خودش می تواند آن را دوباره به چنگ آورد باید مایه خشنودی و رضایت او باشد ».

« و چه وقت به آنجا خواهیم رفت؟ ».

« ساعت هشت صبح. او در آن وقت هنوز بیدار نشده است و میدان برای عملیات ما کاملاً باز است. گذشته از آن نباید وقت را تلف کنیم، زیرا پس از این ازدواج احتمال دارد که او رفتار و عادات روزمره ی خود را کاملاً تغییر دهد. اکنون باید بدون فوت وقت موضوع را به شاه اطلاع دهم ».

ما به خیابان بیکر رسیدم و در جلوی در توقف کردیم. او تازه داشت در جیب خود به دنبال کلید می گشت که عابری او را چنین خطاب قرار داد: « شب بخیر آقای شرلوک هولمز ».

در آن ساعت شب افراد چندی در پیاده روی خیابان رفت و آمد می کردند، اما به نظر ما می رسید که آن کلام از دهان جوانی لاغر اندام که یک بارانی به تن کرده بود و با عجله به راه خود ادامه می داد بیرون آمده است.

هولمز درحالی که به خیابان ما که در وضعیت نور ضعیفی قرار داشت می نگریست کفت: «  من این صدا را قبلاً هم شنیده ام. اما نمی دانم چه کسی می تواند باشد ».

من آن شب را نزد هولمز ماندم و هنگامی که صبح روز بعد شاه بوهم با عجله به درون اتاق آمد ما مشغول صرف نان تست و قهوه خود بودیم.

او با صدای بلند و در حالی که هر دو شانه ی هولمز را کرفته بود و با اشتیاق تمام به چهره ی او می نگریست گفت: « واقعاً آن را به دست آوردید؟ ».

« هنوز نه ».

« اما امیدوارید؟ ».

« بله ».

« پس عجله کنید. من بیش از این نمی توانم جلوی رفتن خود را بگیرم ».

« ما نیاز به یک درشکه داریم ».

« کالسکه ی من بیرون منتظر است ».

« خب، این کار را راحت تر خواهد کرد ».

ما پائین رفتیم و برای بار دیگر عازم Briony Lodge گشتیم. هولمز گفت: « ایرنه آدلر ازدواج کرده است ».

« چه وقت؟ ».

« همین دیروز ».

« اما با چه کسی؟ ».

« با وکیلی انگلیسی به نام نورتون ».

« اما او نمی تواند آن مرد را دوست داشته باشد ».

« من امیدوارم که او بتواند ».

« و چرا امیدوارید؟ ».

« زیرا این عشق اعلیحضرت را از بیم آن که در آینده مزاحمتی برایش فراهم آورده شود آسوده می سازد. اگر آن بانوی محترم شوهر خود را دوست بدارد دیگر اعلیحضرت را دوست ندارد و اگر اعلیحضرت را دوست نداشته باشد دیگر چه دلیلی دارد که بخواهد در برنامه ی اعلیحضرت خللی وارد کند؟ ».  

« بله همین طور است. اما با این حال . . . آه! آرزو می کردم که او همان رتبه ی اجتماعی من را داشت! چه ملکه ی خوبی می توانست باشد! ». شاه به سکوت غمگینی فرو رفت و تا وقتی به خیابان سرپنتین رسیدم از آن حال خود بیرون نیامد.

خدمتکار گفت: « حدس می زنم آقای شرلوک هولمز باشید ».

همکار من در حالی که با نگاهی پرسشگر و تا حدی شگفت زده به او می نگریست گفت: « من آقای هولمز هستم ».

« واقعاً! اربابم گفته بود که احتمالاً شما سری به اینجا خواهید زد. او امروز صبح با همسرش با قطار پنج و پانزده دقیقه به مقصد اروپا حرکت کرده اند ».

شرلوک هولمز تلوتلوخوران به عقب رفت، در حالی که از خشم و تعجب رنگش پریده بود گفت: « چه؟ یعنی این که او انگلستان را ترک کرده است؟ ».

« و هرگز هم باز نخواهد گشت ».

شاه با صدای گرفته ای گفت: « و مدارک؟ همه چیز از دست رفت ».

هولمز خدمتکار را به کناری زد و شتابان به اتاق پذیرایی رفت، در حالی که شاه و من او را تعقیب می کردیم. اسباب اتاق به طور کامل پراکنده شده بود، قفسه ها کاملاً خالی شده بودند و کشو ها بازبودند، گویی خانم صاحب خانه قبل از فرارش با عجله آنها را تماماً زیر رو کرده است. هولمز با عجله به طرف دسته ی زنگ رفت، یک سرپوش کوچک را از جا کند و پس از آن که دست خود را داخل برد یک عکس و یک نامه را بیرون آورد. آن عکس خود ایرنه آدلر در لباس شب بود و نامه خطاب به هولمز نوشته شده بود. هولمز آن را باز کرد و ما هر سه با هم مشغول به خواندن آن شدیم. تاریخ نوشتن آن نیمه شب گذشته بود و این گونه آغاز می شد:

آقای شرلوک هولمز عزیز

شما کار خود را واقعاً بسیار خوب انجام داده و مرا کاملاً فریب دادید. تا پس از آن هشدار آتش من هیچ سوء ظنی نداشتم. اما آنگاه، هنگامی که متوجه شدم چگونه راز خود را فاش کرده ام آغاز به اندیشه نمودم. از ماه ها قبل در مورد شما به من هشدار داده شده بود. به من گفته بودند که اگر شاه شخصی را استخدام کند یقیناً شما خواهید بود و نشانی شما را به من داده بودند. با تمام این ها، مرا بر آن داشتید که آنچه را در جستجویش بودید برایتان آشکار سازم. حتی وقتی شک من برانگیخته شد به دشواری می توانستم در باره ی یک چنین کشیش سالخورده ی مهربان و دوست داشتنی فکر بدی به خود راه دهم. اما، همانگونه که خود نیز می دانید من یک هنرپیشه دوره دیده هستم. لباسهای مردانه برای من بیگانه نیستند. من اغلب از آزادی هایی که آنها به من می بخشند استفاده می کنم. من درشکه چی خود جان را مامور زیر نظر گرفتن شما کردم. به سرعت به طبقه ی بالا رفتم و لباس به قول خودم پیاده روی ام را پوشیدم و بلافاصله پس از آن که شما رفتید پائین آمدم.

به این ترتیب من شما را تا در خانه تان تعقیب کردم و یقین حاصل نمودم که من هدف جالب توجهی برای آقای شرلوک هولمز معروف شده ام. سپس من با کمی بی احتیاطی به شما شب بخیر گفتم و به طرف Temple  رفتم که شوهرم را ببینم.

ما هر دو به این نتیجه رسیدیم که وقتی انسان توسط یک چنین رقیب با صلابتی تعقیب می شود بهترین تدبیر فرار است. به این ترتیب فردا وقتی به منزل من می آیید مرغ از قفس پریده است.

اما در باره ی عکس. موکل شما می تواند کاملاً آسوده خاطر باشد. من یک مرد به مراتب بهتری از او را دوست دارم و او نیز به همین ترتیب عاشق من است. شاه بدون هرگونه بیمی از طرف کسی که نسبت به او با بی انصافی تمام رفتار ظالمانه ای داشته است می تواند هر چه دلش می خواهد انجام دهد. من آن عکس را فقط به عنوان یک سلاح برای دفاع از خود نگاه می دارم و به عنوان تضمینی در برابر هرگونه اقدامی که شاید او در آینده بخواهد بر ضد من انجام دهد. من عکس دیگری از خود به جای می گذارم که شاید او علاقمند به نگهداری آن باشد.

ارادتمند شما ایرنه نورتون، نام خانوادگی پدری آدلر

پس ازآن که ما هر سه آن نامه را خواندیم شاه بوهم با صدای بلندی گفت: « چه زنی ـ واقعاً چه زنی! به شما نگفته بودم او چه اندازه چابک و مصمم است؟ آیا او واقعاً یک ملکه ی ستودنی از آب در نمی آمد؟ آیا این مایه تاسف نیست که او از مرتبه ی اجتماعی دیگری است؟ ».

هولمز با بی اعتنایی گفت: « پس از تمامی آنچه من از آن خانم دیدم، به نظر می رسد که مرتبه ی اجتماعی او حقیقتاً هم از اعلیحضرت متفاوت است. متاسفم از این که نتوانستم مورد اعلیحضرت را به یک پایان موفقیت آمیزتر برسانم ».

شاه با صدای بلندی گفت: « کاملاً برعکس، آقای عزیر، موفقیت شما بهتر از این نمی توانست باشد. می دانم که او همیشه به قول خود وفادار خواهد ماند. آن عکس اکنون همانقدر جای مطمئنی است که انگار در آتش سوخته باشد ».

« خوشحالم از این که می شنوم اعلیحضرت چنین سخنانی می گویند ». 

« من عمیقاً به شما مدیونم. لطفاً بگوید چگونه می توانم تلافی کنم. این انگشتر ». او یک حلقه ی زمردین مارپیچی از انگشترش بیرون آورد و آن را در کف دست خود قرار داد ».

هولمز گفت: « اعلیحضرت چیزی در اختیار دارند که من آن را بسیار با ارزش تر می دانم ».

« فقط کافی است آن را نام ببرید ».

« این عکس ».

شاه با شگفتنی به او خیره شد. هولمز گفت: « عکس ایرنه ».

« البته، اگر شما مایل به داشتن آن هستید ».

« از شما بسیار سپاسگزارم اعلیحضرت. بنابراین این قضیه دیگر خاتمه یافته تلقی می شود. افتخار دارم که روز بسیار خوبی را برای شما آرزو کنم ».

سپس به شاه تعظیمی کرد و بدون آن که به دست دراز شده ی شاه توجهی کند روی خود را برگرداند و در همراهی من به سوی خانه حرکت کرد.